Se muestran los artículos pertenecientes al tema Galiza Terra Meiga.
15 de Agosto- A todas las Marias

Mañana es fiesta en casi todos los pueblos, villas y ciudades de muchos sitos de España. Se celebra el día de la Asuncion de Maria. Nombre que muchas nos han puesto nuestros padres, pues al menos antes, todos los nombres de mujer tenia que ir acompañados de "Maria". Así que chicas disfrutar del dia festivo, de las fiestas y de vuestro santo. Besos.
He buscado una historia simpatica sobre LAS MARIAS DE LA ALMEDA DE SANTIAGO DE COMPOSTELA..
Las Marías de la Alameda de Santiago de Compostela...
En el parque Alameda se puede ver una estatua que representa a dos mujeres llamadas Las dos Marías o Las dos en punto porque salían todos los días a las dos para pasear por la Alameda, donde flirteaban, a pesar de su avanzada edad, con los estudiantes que estaban de camino para comer. Siempre se ponían guapas.
Se dice que eran excepcionales porque vivieron una historia difícil. Perdieron a sus padres muy pronto, en la guerra civil española. Se creían siempre jóvenes y salían con ropas coloreadas y con mucho maquillaje, siempre juntas.
Sus nombres correctos fueron Corelia y Maruxa. Corelia se murió antes, pero Maruxa nunca salió sola sin su hermana, y se murió sólo unos meses después.
Se puede encontrar una foto en una tienda en la Rúa da Algalia de Abaixo, se las ve igual que en la estatua.
Texto del Sr. Marques (Vigo ) La Coctelera
Fogos do apostolo-2008

Galicia que bonitas son as tuas festas,
Que mozas garridas eo amor e delas,
Queren como nadie, son agarimosas,
Divino tesouro esta terra nosa.
Galicia terra querida, terra de labregos nobres,
Cada corredoira tua mil segredos ten de amores,
E rias de maravilla que campiña tan bonita,
Teus encantos, tua nobleza, todo o mundo a ti che envidia.
Cando estou lonxe de ti terra, meiga terra enxebre,
Mil recordos me acompañan, pensando que ei de volvere,
Para ver a mi miña rula, para ver o meu querer.
E dispois na miña terra querro vivir ou morrere
Querro morrere
Galicia Terra Nosa (Pucho Boedo)
Vivamos como galegos
fuente: http://www.barriodelosrosales.es
Luar na lubre -

Este CD foi gravado e mesturado nos estudios BRUAR de A Coruña no Verán do 2007.
Técnico de son: Xavier Ferreiro "Man".
Asistentes de gravación: Nicolás Vieitez e Fran Porto excepto "Canto de andar" que foi mesturado por Mikel F. Krutzaga nos estudios Musikart.
Producción artística: Luar Na Lubre.
É unha produción para Warner music coordenada por Sergio Cruzado.
INTRODUCIÓN
SE AS CIDADES SON LIBROS QUE SE ESCRIBEN COS PÉS, a historia de Galicia é unha sinfonía xurdida da vontade de Luar Na Lubre.
E aquí si cómpre explicarse, porque temos a fortuna de gozar dun dos colectivos musicais máis interesantes que poidamos soñar, capaces de espertar os personaxes que marcaron a identidade e o devir, e recuperar as paisaxes polas que transcorreu esta historia anterior a nós.
A fin de contas, hoxe non existe ningún galego que non se sinta filla ou fillo de Breogán e que non albisque o horizonte na mesma dirección e coa mesma paixón que Ith, aínda sabendo que as lendas populares poden ser ou non ser.
E se non, escoita!....O seu son empúrrate e mergúllate nas historias máis incribles acontecidas en terras galegas e na imaxinación das súas xentes: LUAR NA LUBRE...
E todo en décimas de segundo!!!....O Luar racha a terra e percíbese un ritmo xordo de percusión profunda que é o pandeiro do amigo que xa non está, é o son do dolmen, o antigo ritmo da semente transformada na espiga do eterno labrego neolítico que todos levamos dentro... A Lubre, bosque sacro que utilizaban para realizar os seus ritos.
E, na súa conxunción, un ritmo interminable, o ritmo do mar, das ondas e mareas, coa lúa a marcar o tempo e transformarse en pedra, a facerse onda nos círculos que o cruzan, aparecen entón os seus ocultos misterios para sempre. Entre o Luar Na Lubre, os círculos concéntricos marcan o ritmo das ondas e das mareas, o da pedra e o tempo, o da vida e a morte, rexurdindo o principio e fin da existencia a través do ritmo da auga esvarando sobre a pedra. E así, entre tanta aldrabada á vida, pasan lúas e máis lúas., mentres no plenilunio os homes dos castros succionan cervexa ritual, bailando cun só pé e lanzando aturuxos ao ar, mentres unha moura peitea os seus cabelos louros e unha serpe espera os nove bicos que abrirán o grande tesouro a aquel que saiba descifrar a mensaxe da lúa e teña a virilidade de pasar as probas sen caer no terror, ao tempo que, dende o alto, dedícalle o seu sorriso aos sete pitos de ouro.
É esta outra lenda da identidade cultural galega, sempre presente nos traballos de profundidade deste grupo coruñés, xurdido no 1986 e que sempre entendeu a música como un dos factores máis importantes para a afirmación do dereito á diferenza enriquecedora do pobo galego. E, engadindo influencias positivas e composicións propias , a identidade musical da súa terra
aparece como un tesouro legado e enriquecido: a irmandade e relación entre os pobos celtas, o vello culto ao sol, a muller dona da fertilidade, raíña do mar e do ventre na novena onda, outra vez o mar e o pintor Urbano Lugrís, a emigración e o exilio americano, a responsabilidade do presente e a esperanza no futuro. Son temas case monográficos emprendidos por estes oito músicos verdadeiramente comprometidos coa súa Galicia ata límites insospeitados na arte da música deica as súas primeiras obras na entrada da época dos 90.
E, agora, a piques de despedir o dous mil sete, embárcanse noutra aventura musical apaixonante como é esta dos camiños da fin da terra, achegándonos as claves dos movementos que conforman a identidade galega, máis de unha ducia de cancións que aportan unha enorme sensación de mar, terra e beleza, de imaxes suxestivas e cómplices con eles mesmos, porque o feito de estaren situados nun dos confíns máis occidentais de Europa, marcou o comportamento das súas xentes e mantivo tradicións ancestrais.
Cancións como "Britonia" unha parte dos celtas bretóns expulsados das illas británicas chegaron ás costas galegas fundando o famoso bispado-provincia; "O son das augas", un xesto recoñecido ás augas que manan de fontes e montañas, dos ríos e ata do ceo; "A barca de pedra", un alalá moi antigo que narra como a Virxe chegou a terras de Muxía nunha barca de pedra; "Os Animais", o gran diluvio e a Arca que portaba animais e navegou e navegou ata embarrancarse nun monte da actual Noia, unha canción de orixe irlandesa; "María Soliña", un dos personaxes históricos femininos torturada pola inquisición e que significou un símbolo exemplar para o pobo; e entre outras cancións e pezas tradicionais, "Centeás", un sentido homenaxe ás conserveiras, redeiras, labregas e lavandeiras comunais, en definitiva, ás mulleres traballadoras dunha Galicia que muda a pasos axigantados.
Iñaki Peña
Director de "Trébede"
Radio 3 - RNE
Artículo publicado en la página oficial de Luar na lubre
TEMAS:
01 Os animais02 Britonia03 Maria Soliña04 Gerdundula05 Canto de andar06 Pousa07 Meighallo08 Centeás09 O son das augas10 Danzando nos confíns11 Ecos do alén12 A fonte das boliqueiras13 A barca de pedra14 A viaxe de Ero
Una Imagen y Una canción

Compostela es uno de los topónimos más discutidos porque la posibilidad de relacionarlo con el sepulcro del apóstol Santiago, descubierto supuestamente en el siglo IX por Teodomiro, hace emotivos los razonamientos.
El lugar debió de estar habitado en época prerromana como demuestra el topónimo precéltico Sar, "corriente de agua", la existencia de una mámoa, porta da mámoa, y dos topónimos célticos, Callobre, primitivo nombre del Castro, y Troia de Turobriga, "ciudad fuerte". Y de los primeros tiempos de la romanización pueden ser algunas inscripciones funerarias y muchos sepulcros que se colocaban al lado de los caminos.
Este lugar tuvo tres nombres: Libredón, que para algunos sería céltico, "castro del camino", y para otros deriva de liberum donum, "libre concesión (de un terreno)"; entre los siglos IX y XI se le llama Arcis Marmoricis, que presenta el topónimo Arca, casi siempre indicador de sepulcro en mámoa. Pero en el siglo X los documentos empiezan a hablar de un suburbio Compostella, es decir, una parte de la villa que se llama así y algunos sitúan en la actual zona de la Calle del Franco. Desde el XI el nombre de la zona se extiende a toda la villa.
Desde siempre hubo interpretaciones de este topónimo. Popular fue el de campus stellae, "campo de la estrella", estrella que milagrosamente indica a Teodomiro el lugar. El Cronicón Iriense (XI-XII) lo deriva de compositum tellus, "tierra compuesta o hermosa". En el XII la crónica de Sampiro dice Compostella, id est bene composita. En el Códice Calixtino (XII) se cuenta la historia de una mujer llamada Compostella presuntamente vinculada a la prédica del Apóstol. Pero siempre fue más aceptada la interpretación de "villita (-ella) bien hecha", como quizás la dejaría la reconstrucción y fortificación del XI tras la destrucción de Almanzor en el 997. Pero Amor Ruibal, recordando el significado de compositum, "enterrado", que ya aparece en Virgilio, lo interpretó como "lugar donde está enterrado". Crespo Pozo y Luis Monteagudo, por fin, lo consideran prejacobeo, porque aparecen más compostelas por Galicia (y hay una compostilla en el Bierzo) y lo consideran un compuesto céltico de comboros, "escombros", y steel, "hierro", significando "escorial de minas y herrerías, y también relacionándolo con el el barrio de la ciudad la Estila. Sin embargo, las últimas teorías arqueológicas parecen centrarse en el dicho "Compostela, id est bene composita" y ése parece ser el verdadero origen de Compostela.
Compostela se encontraba en el trazado de la vía XIX que unía Lugo con Iria Flavia. En ese lugar desembocaban desde época romana las vías procedentes de Ourense-Chaves y de Monforte-Astorga, al mismo tiempo poseía una comunicación rápida con el puerto de La Coruña a través del puente Albar-Vista Alegre. Se había generado un cruce de caminos muy bien compuesto desde época romana. Podemos decir que Compostela era un gran nudo de comunicaciones que articulaba toda la Gallaecia. Lugar apropiado para la construcción del Templo y sede de la capital de Galicia.
Las últimas investigaciones arqueológicas sitúan aquí el posible enclave romano de Turoptiana,en el entorno de la Plaza de Cervantes y la Casa da Troia.
http://www.caminosantiago.com/web/index.htm
http://www.santiagoturismo.com/





TEXTO NOTICIA CENSURADA HOY EN “”LA VOZ DE GALICIA”
POLÉMICA EN LA RED
La campaña de Gadis, ¿un plagio?
Varias bitácoras comienzan a denunciar las similitudes entre el anuncio «Vivamos como galegos» u otro de la cerveza argentina Scheneider.
El revuelo causado por la exitosa nueva campaña de Gadis, en la que bajo el lema «Vivamos como galegos» se hace un repaso a las señas de identidad y al estilo de vida de los «hijos de Breogán», comienza a traer cola. Decenas de páginas web que hasta ahora se pasaban el clip y lo anunciaban como uno de los anuncios del año, comienzan a denunciar un posible plagio.
Como se informa desdes la bitácora Chuza! (web muy visitada en Galicia) o La Huella Digital, el famoso vídeo guarda ciertas similitudes con Son canadense, spot de una cerveza de Canadá, Molson, que destaca las diferenzas culturales y lingüísticas con los estadounidenses, aunque si hay una opinión unánime entre los internautas es que la campaña de Gadis (sobre todo, en su segunda parte) se asemeja mucho más al anuncio de otra cerveja, la argentina Scheneider, en el cual se hace referencia a una de las escenas más famosas de la película Braveheart.
Aún así, sea plagio o inspiración, lo cierto es que la campaña ha logrado, lo cierto es que la campaña ha logrado su fin: llegar al máximo número de personas y expandir por todo el mundo los tópicos de la cultura gallega.